අපි ආදරය කරන්නෙ ඇත්තටම ද?

දේශපාලන මඩ ගොහොරුවට චීවර ඇද නොදමනු .

️

දේශපාලනය ඇත්තේ දේශයක් පාලනයටයි. සැබවින්ම එය ඒකීය භූමියක ට හිමිකම් කියන ජනතාවත් එකී භූමියත් පාලනය කිරීම උදෙසා ගොඩනැගූවක් විය. මිනිසා ශිෂ්ටාචාර ගතවීමේ සිට මේ දක්වා ඔහු දේශපාලනයේ සෘජු හෝ වක්‍ර බෑම බලපෑම්වලට යටත් විය. විවිධ ක්‍රම දේශපාලනය තුළ පෙන්නුම් කළ ද ඒ, මිනිසාගේ ලෞකික පරමාර්ථයන් ඉටු කිරීම මත පදනම් විය. කල් යත්ම එය තරගකාරී ක්‍රමයට සිදුකිරීමේ අපේක්ෂාවෙන් දෝ පක්ෂ මත පදනම් වූ දේශපාලන ක්‍රමයක් අප රටේ ද බිහිවිය. එකම විටෙක විවිධ ස්වරූපයෙන් පෙනී සිටීමේ හැකියාවක් දේශපාලනය සතුය. එය දේශපාලනයේ ස්වභාවය යි. කෙසේ නමුත් එදා මෙදා තුර ලෝකයේ සිදු වූ දේශපාලනික ගොඩනැගීම් වලින් සෑහීමකට පත් වූවන් සොයා ගැනීම දුෂ්කරය.

කෙසේ නමුත් මේ කටුසු දේශපාලනය චීවරය  ඉදිරියේ දණ නැමුවේ අදක ඊයෙක නොවේ. බුද්ධ ශාසනය ආරම්භයේ පටන්, ශාසනයේත් ධර්මයේත් උත්තරීතර බව මත ගොඩනැගුණු සාම්ප්‍රදායික බුදු සසුනේ ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ලක්ෂණ , දේශපාලනය පුරා පීරා සෙව්වත් සොයාගත නොහැක. එ මෙන්ම එදා පටන් ශාසනය රැක ගන්නට වෙර දුන් මහා සංඝයා සැබවින්ම රටේ පාලනයටත් සම්මුතියටත් උපදේශකත්වය ලබා දුන් අතර ඒ ඔස්සේ වූ රටේ දියුණුව නොවැලැක්විය හැක්කක් විය.

එදා භාරතයේ පැවති රාජ්‍යයන් තුළ සප්ත අපරිහානී ධර්මයන් සුරකින  ජන සමාජයක් ගොඩනැගීම තුලින් රට සමෘද්ධිමත් කිරීමට උපකාරී වූයේ මහා සංඝරත්නයේ මධ්‍යම වූත් අපක්ෂපාතී වත් ගෞරවනීය ක්‍රියාකලාපයයි.

එහෙත් අද සිදුවී ඇත්තේ කුමක්ද?

“දේශපාලනය” නාටකයේ රඟ දක්වන්නට ගන්නා රංගවස්ත්‍රාභරණ අතරට චීවරයත් එක්වීම කනගාටුවට කරුණකි. සැබැවින්ම මෙය ශ්‍රී ලාංකේය ජන සමාජයේ වන්දනාමානයට පාත්‍ර වූ මහා සංඝරත්නය ශාසනයටත් සිදු කරන බරපතල නිගාවකි.  ලෞකික වශයෙන් ජන සමාජයේ සිදුවිය යුතු පාලනය වෙනුවෙන් බිහිවූ “දේශපාලනය” උදෙසා, ඇතැම් භික්ෂූන් අද මාධ්‍ය තුළින් පෙනී සිටින්නේ සත්පුරුෂයන් මවිත කරවමිනි. සත්වයා සසර දුකින් එතෙර කරවීමේ හෝ සිය නිර්වාණගාමී මාර්ගය වඩින්නට අරමුණින් කසාවත දරා ගත් සංඝරත්නය මෙසේ අපහාසයටත් උපහාසයටත් ලක් විය යුතුද .

දේශපාලන වේදිකාවේ එක් එක් පක්ෂ වලින් පෙනී සිටින ඡන්ද අපේක්ෂකයා වෙනුවෙන් මයික්‍රෆෝන අත දරාගෙන කෑගසන්නේ චීවරය දරාගත් බුද්ධ පුත්‍රයන් වහන්සේලා ද?  සැබැවින්ම මෙය ශාසනයට නිගාවක් නොවේද ? චීවරයට නිගාවක් නොවේ ද?  මිනිසා දණ නමන්නේ මේ කසාවත ඉදිරියේ නොවේ ද? සැබැවින්ම දේශපාලනය කළ යුතු නම් චීවරය පසකින් තබා වේදිකාවට නැගීම වටී. ථේරවාදී බුදුදහමේ ගරුත්වය රැකිය යුතුයි නොවේද. බුදුරදුන්ගේ අදිටන පරිදි තව අවුරුදු 2500 ක් තරම් කාලයක් වත් ශ්‍රී ලංකාද්වීපය තුල ථේරවාදී ශාසනය ආරක්ෂා කළ යුතුයි නොවේද .

අපට රටක් ඕනෑ. දේශයක් ඕනෑ. ඒ සදහා ගෞරවනීය සංඝරත්නයේ දූරදර්ශි මධ්‍යස්ථ උපදේශනා අවවාද නිරන්තරයෙන් අවැසියි.

රට තුළ දාර්ශනික ප්‍රබෝධයක් ඇති කල හැක්කේ උත්තරීතර දර්ශනයක් දරා සිටින්නාවුන්ට පමණමයි. ලෝක සත්වයා දුකින් මිදවීමට තරම් ප්‍රභල වූ බෞද්ධ දර්ශනය , රටක් සෑදීමට ප්‍රමාණයටත් වඩා සෑහේ. ඒ යෙදවීම මනාව කළමනාකරණය කරමින් රට වැසියාට බෙදා දෙන මෙන් මහා සංඝරත්නයයෙන් ගෞරවයෙන් , දෙපා නැමද ඉල්ලා සිටිමු.

 ජාතිකත්වයෙන් හෝ වෙනයම් ලෞකික අරමුණකින් දේශපාලකයාගේ භූමිකාව රඟ දක්වන බුදුපුතණුවන් වහන්සේලා රට දැය වෙනුවෙන් නොව මනුස්ස වර්ගයා ඇතුළු සියලු සත්ත්වයාගේ හිතසුව පිණිස සසර දුක් නිවන්නට මඟ හෙළිකරත්වා…!